Ο χρόνος πάγωσε
Και η Έλενα Κόκλα, τον πήρε και τον έκανε κόσμημα
Συνέντευξη στην Κατερίνα Σπανούδη
Η κατασκευάστρια κοσμημάτων Έλενα Κόκλα μας μίλησε για την πολύ ιδιαίτερη σχέση που έχει με το χρόνο, τους τρόπους της άλλοτε να του ξεφεύγει και άλλοτε να τον αιχμαλωτίζει, αλλά και το πώς τελικά για εκείνη το κόσμημα είναι στιγμές.
Η ίδια φτιάχνει τα σταματημένα ρολόγια σε κολιέ και βραχιόλια, δίνοντας ζωή σε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή του θανάτου τους˙ στους παγωμένους δείκτες που δεν ηχούν πια, αλλά ούτε χάνονται. Τα πρώτα ρολόγια που συνέθεσε σε κόσμημα ήταν οικογενειακά κειμήλια της γιαγιάς και της μαμάς της, και ήθελε να τα φορά πάνω της, χωρίς να πειράξει την ώρα τους. «Δεν θέλω να δείχνω την ώρα. Δεν είναι κάτι δικό μου που ξεκίνησε από μένα. Είναι κάτι αλλουνού. Οπότε θα έχει την ώρα που σταμάτησε στον άλλον. Είναι η δική του ώρα». Λέει η ίδια εξηγώντας μας γιατί ποτέ δεν πειράζει τα σταματημένα ρολόγια που μετατρέπει σε κοσμήματα.
«Ό, τι έχει σταματήσει, δε γυρνάει πίσω». Και πράγματι, ο χρόνος δε γυρνά πίσω, αλλά η Έλενα κουβαλά την παύση του προς τα μπροστά, μαθαίνοντας του μία νέα κίνηση, φτιάχνοντάς του μία νέα θέση στον κόσμο.
Η Έλενα παίρνει μια σταματημένη στιγμή και τη συνεχίζει λέγοντάς μας πως «δεν θέλω να υπάρχει χρόνος. (Θέλω) οι καλές στιγμές να μένουν, να έχουν διάρκεια. Δεν θέλω να τελειώνουν».
Όταν της είπα ότι αυτό που κάνει είναι να δίνει καινούργια ζωή σε περασμένες στιγμές, μου απάντησε με τον πιο φυσικό τρόπο «Μα έτσι είναι και οι άνθρωποι». Κι ίσως έχει δίκιο. Ίσως οι άνθρωποι μοιάζουν με σταματημένα ρολόγια, μέχρι κάποιος να τους δείξει πως η ζωή συνεχίζεται κι έτσι. Και πως για τον καθένα υπάρχει χώρος και δικαίωμα στην ύπαρξη, στην αναγέννηση και στη δημιουργία δίχως όρια.
«Από πάντα είχα τρέλα με τα ρολόγια. Και θυμάμαι ότι από όταν πέθανε ο παππούς μου πριν 14 χρόνια, ο πατέρας μου δεν ξαναφόρεσε ρολόι. Όταν (όντας παιδί) τον ρώτησα γιατί δε φοράει το ρολόι του, μου είπε πως αυτό σταμάτησε την ώρα που έμαθε ότι πέθανε ο παππούς, κι από τότε δεν το ξαναφόρεσε.[…]Δεν ξέρω αν όλη αυτή η σύνδεση (που έχω) με τα ρολόγια, υποσυνείδητα έχει επηρεαστεί από αυτό. Πάντως τα σταματημένα ρολόγια δεν τα πειράζω. Μου αρέσει που έχουν μία ώρα, κι αυτή κάτι σημαίνει.»
Η Έλενα φτιάχνει κοσμήματα από 5 χρονών και σήμερα σπουδάζει αυτό που αγαπά στη σχολή ΔΥΠΑ Ηρακλείου, προκειμένου να πιστοποιήσει τις γνώσεις της και να φτάσει πιο κοντά στο όνειρο ενός δικού της καταστήματος – εργαστηρίου. Χρησιμοποιεί πολλών ειδών μέταλλα όπως ασήμι, ορείχαλκο, μπρούτζο, αλπακά και ατσάλι και τα συνθέτει με πολύτιμες πέτρες σε μοναδικά, έντονα κι ογκώδη κομμάτια. Ταυτόχρονα, είναι ανοιχτή σε παραγγελίες, που πολλές φορές μετατρέπονται μέσα από προσωπικές αφηγήσεις.
«Αυτό είναι το χειροποίητο: προσωπικό. Μου φέρνεις για παράδειγμα μια πέτρα που βρήκες στο νησί που πήγες το καλοκαίρι για διακοπές, και μου λες εγώ αυτή την πέτρα θέλω να τη θυμάμαι. Και φτιάχνουμε ένα κόσμημα με βάση αυτά που έκανες στις διακοπές σου. Γίνεται όλο προσωπικό.»
Η δημιουργία μπορεί να εισάγει την Έλενα στο άχρονο, να είναι η αιτία που καθυστερεί σε ραντεβού, και ταυτόχρονα να της δίνει τη δυνατότητα να χαρίζει ζωή σε στιγμές, εικόνες, αναμνήσεις. Και κάπως έτσι, θα λέγαμε ότι μέσα από τα κοσμήματα, η ίδια μάλλον δε χάνει το χρόνο, αλλά τον κερδίζει.